Sjafruddin Prawiranegara

Article

May 22, 2022

Sjafruddin Prawiranegara (EYD: Syafruddin Prawiranegara; 28 lutego 1911 – 15 lutego 1989) był indonezyjskim mężem stanu i ekonomistą. Pełnił funkcję szefa rządu w Rządzie Nadzwyczajnym Republiki Indonezji, był ministrem finansów w kilku gabinetach i był pierwszym gubernatorem Banku Indonesia w latach 1951-1958. Następnie został premierem Rewolucyjnego Rządu Republiki Indonezji. Republika Indonezji, rząd cieni utworzony w opozycji do rządu centralnego kraju. Pochodzący z Banten z pochodzeniem Minangkabau, Sjafruddin zaczął aktywnie działać w polityce po ukończeniu studiów prawniczych. W 1940 roku pracował w urzędzie skarbowym, a podczas okupacji japońskiej w latach 1942–1945 dołączył do ruchów nacjonalistycznych. Ze względu na jego bliskość z przywódcą rewolucji Sutanem Sjahrirem został mianowany ministrem finansów w rządzie republikańskim podczas indonezyjskiej rewolucji narodowej w latach 1945-1949. Pełniąc tę ​​funkcję, lobbował i dystrybuował Oeang Republik Indonesia, walutę poprzednika dla rupii indonezyjskiej. Mimo swoich socjalistycznych poglądów wstąpił do islamskiej partii Masyumi. W grudniu 1948 roku holenderska ofensywa schwytała indonezyjskich przywódców rewolucyjnych, w tym prezydenta Sukarno, w wyniku czego Sjafruddin uruchomił plany awaryjne i utworzył 22 grudnia rząd nadzwyczajny Republiki Indonezji. Przez siedem miesięcy na Zachodniej Sumatrze został szefem rządu Indonezji, pozwalając rządowi na dalsze funkcjonowanie i zapewniając ciągły opór. Po porozumieniu Roem-Van Roijen – któremu się sprzeciwił – zwrócił swój mandat rządzenia Sukarno w lipcu 1949 roku. Po uzyskaniu niepodległości Indonezji, Sjafruddin został najpierw mianowany wicepremierem, a następnie ponownie mianowany ministrem finansów do 1951 roku. Jeden z liderów partii i jej najwybitniejszy twórca polityki gospodarczej, zachował konserwatywne podejście do budżetów rządowych i ustanowił system certyfikatów walutowych. Aby zmniejszyć podaż pieniądza i ograniczyć inflację, sformułował politykę „Sjafruddin Cut”, która polega na fizycznym przecięciu na pół banknotów emitowanych w Holandii. Następnie został pierwszym gubernatorem Banku Indonesia, gdzie jego ogólne łagodne podejście do kapitału zagranicznego i sprzeciw wobec nacjonalizacji spowodowały napięcia z rządem Sukarno i ekonomistami, takimi jak Sumitro Djojohadikusumo. Jako pragmatyczny polityk, był zwolennikiem socjalizmu religijnego i opierał swoje poglądy na liberalnej interpretacji islamu i był zagorzałym przeciwnikiem komunizmu. Jego sprzeciw wobec kierowanej demokracji Sukarno wraz z napięciami holendersko-indonezyjskimi spowodował znaczny rozłam między Sjafruddinem a rządem Sukarno. Uciekając na Sumatrę, nawiązał kontakty z dysydenckimi oficerami armii i zaczął otwarcie krytykować rząd. Początkowo niechętny wybuchowi wojny domowej, w lutym 1958 został przywódcą Rewolucyjnego Rządu Republiki Indonezji na Zachodniej Sumatrze. Rebelia została wkrótce pokonana, a po trzech latach wojny partyzanckiej Sjafruddin poddał się rządowi w 1961 roku. Uwięziony do 1966 roku, po uwolnieniu stał się głośnym krytykiem rządu Nowego Porządku za jego korupcję i narzucanie zasady Pancasila religijnym i religijnym. organizacje społeczne aż do śmierci w 1989 roku. Mimo sprzeciwu sił zbrojnych w 2011 roku został ogłoszony Bohaterem Narodowym Indonezji.

Wczesne życie i kariera

Wczesne życie

Sjafruddin urodził się w Anyer Kidul w arystokratycznej rodzinie santri, na terenie dzisiejszej regencji Serang, Banten, 28 lutego 1911 roku. Był synem ojca Banteńczyka i matki Bantenese-Minangkabau. Jego ojciec, R. Arsyad Prawiraatmadja, był szefem dystryktu z rodziny urzędników w Banten i był członkiem organizacji Sarekat Islam i Budi Utomo. Jego pradziadek ze strony matki był potomkiem rodziny królewskiej w Królestwie Pagaruyung, który został zesłany do Banten po zakończeniu