Nowy porządek (Indonezja)

Article

May 29, 2022

Nowy porządek (indonezyjski: Orde Baru, w skrócie Orba) to termin ukuty przez drugiego prezydenta Indonezji Suharto, aby scharakteryzować jego administrację, gdy doszedł do władzy w 1966 r., aż do rezygnacji w 1998 r. Suharto użył tego terminu, aby przeciwstawić swoją prezydenturę jego poprzednik Sukarno (z mocą wsteczną nazywany „Starym Porządkiem” lub Orde Lamą). Natychmiast po próbie zamachu stanu w 1965 r. sytuacja polityczna była niepewna, Nowy Porządek Suharto znalazł szerokie poparcie grup pragnących oderwania się od problemów Indonezji od czasu uzyskania przez nią niepodległości. „Pokolenie 66” (angkatan 66) uosabiało mówienie o nowej grupie młodych liderów i nowej myśli intelektualnej. Po konfliktach społecznych i politycznych w Indonezji oraz jej zapaści gospodarczej i społecznej od końca lat 50. do połowy lat 60. „Nowy Porządek” zobowiązał się do osiągnięcia i utrzymania porządku politycznego, rozwoju gospodarczego i usunięcia masowego uczestnictwa w proces polityczny. Cechy „Nowego Porządku” ustanowionego od końca lat 60. to zatem silna polityczna rola wojska, biurokratyzacja i korporatyzacja organizacji politycznych i społecznych oraz selektywne, ale skuteczne represje wobec przeciwników. Ostra antykomunistyczna doktryna pozostała znakiem rozpoznawczym prezydentury przez kolejne 32 lata, a islamizm stał się powszechny na początku lat 90. XX wieku. Jednak w ciągu kilku lat wielu jego pierwotnych sojuszników stało się obojętnych lub niechętnych Nowemu Porządkowi, który składał się z frakcji wojskowej wspieranej przez wąską grupę cywilną. Wśród większości ruchu prodemokratycznego, który zmusił Suharto do rezygnacji w czasie rewolucji indonezyjskiej w 1998 roku, a następnie doszedł do władzy, termin „Nowy Porządek” zaczął być używany pejoratywnie. Często używa się go do opisu postaci związanych albo z okresem Suharto, albo podtrzymujących praktyki jego autorytarnej administracji, takie jak korupcja, zmowa i nepotyzm (powszechnie znany pod akronimem KKN: korupsi, kolusi, nepotisme).

Tło

Sukarno był prezydentem-założycielem Indonezji, stanowisko to piastował od czasu powstania Republiki w 1945 roku. W 1955, pierwsze powszechne wybory parlamentarne dały niestabilny parlament, a od końca lat pięćdziesiątych, rządy Sukarno stawały się coraz bardziej autokratyczne pod jego „Demokracją kierowaną”. Opisywany jako wielki „dalang”, pozycja Sukarno zależała od jego koncepcji NASAKOM (nacjonalizm, religia, komunizm), w ramach której starał się zrównoważyć konkurujące indonezyjskie grupy wojskowe, islamskie i coraz silniejszą Indonezyjską Partię Komunistyczną (PKI). Ku rozgoryczeniu grup wojskowych i muzułmańskich, układ ten w coraz większym stopniu opierał się na PKI, która stała się najsilniejszą partią polityczną kraju. Antyimperialna ideologia Sukarno sprawiła, że ​​Indonezja w coraz większym stopniu uzależniła się od Związku Radzieckiego i Chin, co spotkało się z oburzeniem krajów zachodnich. Ubogi w gotówkę rząd musiał zlikwidować dotacje sektora publicznego, roczna inflacja wzrosła aż do 1000%, dochody z eksportu malały, infrastruktura rozpadała się, a fabryki działały z minimalnymi mocami produkcyjnymi przy znikomych inwestycjach. Administracja Sukarno stawała się coraz bardziej nieskuteczna w zapewnianiu rentownego systemu gospodarczego, który wydźwignąłby swoich obywateli z ubóstwa i głodu. W międzyczasie Sukarno poprowadził Indonezję do Konfrontasi, militarnej konfrontacji z Malezją, usunął Indonezję z Organizacji Narodów Zjednoczonych i wzmógł rewolucyjną i antyzachodnią retorykę. W 1965, u szczytu zimnej wojny, PKI przeniknęła wszystkie szczeble rządu. Przy wsparciu Sukarno i Sił Powietrznych partia zdobywała coraz większe wpływy kosztem armii, zapewniając w ten sposób wrogość armii. Muzułmańscy duchowni, z których wielu było właścicielami ziemskimi, poczuli się zagrożeni przez działania PKI dotyczące konfiskaty gruntów na obszarach wiejskich. Armia była zaniepokojona poparciem Sukarno dla pragnienia PKI, aby szybko utworzyć „piątą siłę” uzbrojonych chłopów i robotników,