włoski faszyzm

Article

May 22, 2022

Faszyzm włoski (wł. fascismo italiano), znany również jako faszyzm klasyczny lub po prostu faszyzm, jest pierwotną ideologią faszystowską opracowaną we Włoszech przez Giovanniego Gentile'a i Benito Mussoliniego. Ideologia jest związana z serią dwóch partii politycznych kierowanych przez Benito Mussoliniego: Narodową Partią Faszystowską (PNF), która rządziła Królestwem Włoch od 1922 do 1943 roku, oraz Republikańską Partią Faszystowską, która rządziła Włoską Republiką Społeczną od 1943 do 1945 roku Włoski faszyzm jest również kojarzony z powojennym Włoskim Ruchem Społecznym i późniejszymi włoskimi ruchami neofaszystowskimi. Włoski faszyzm był zakorzeniony we włoskim nacjonalizmie, narodowym syndykalizmie, rewolucyjnym nacjonalizmie i pragnieniu przywrócenia i rozszerzenia terytoriów włoskich, które włoscy faszyści uznali za konieczne, aby naród mógł potwierdzić swoją wyższość i siłę oraz uniknąć upadku. Włoscy faszyści twierdzili również, że współczesne Włochy są spadkobiercą starożytnego Rzymu i jego dziedzictwa, i historycznie wspierali tworzenie cesarskich Włoch, aby zapewnić spazio vitale („przestrzeń życiową”) do kolonizacji przez włoskich osadników i ustanowienia kontroli nad Morzem Śródziemnym. Włoski faszyzm promował korporacyjny system gospodarczy, w którym syndykaty pracodawców i pracowników są połączone w stowarzyszenia, aby wspólnie reprezentować krajowych producentów gospodarczych i współpracować z państwem w celu ustalenia krajowej polityki gospodarczej. Ten system gospodarczy miał na celu rozwiązanie konfliktu klasowego poprzez współpracę między klasami. Włoski faszyzm sprzeciwiał się liberalizmowi, zwłaszcza klasycznemu liberalizmowi, który faszystowscy przywódcy potępili jako „porażkę indywidualizmu”. Faszyzm był przeciwny międzynarodowemu socjalizmowi z powodu częstego sprzeciwu tego ostatniego wobec nacjonalizmu, ale był także przeciwny reakcjonizmowi rozwiniętemu przez Josepha de Maistre'a. Uważano, że sukces włoskiego nacjonalizmu wymaga szacunku dla tradycji i wyraźnego poczucia wspólnej przeszłości wśród Włochów, a także zaangażowania na rzecz zmodernizowanych Włoch. Początkowo wielu włoskich faszystów było przeciwnych nazizmowi, ponieważ faszyzm we Włoszech nie był zwolennikiem nordycyzmu i początkowo nie opowiadał się za antysemityzmem nieodłącznym od ideologii nazistowskiej, chociaż wielu faszystów, w szczególności sam Mussolini, wyznawało idee rasistowskie (szczególnie antyslawistyczne), które zostały zapisane w prawie jako oficjalna polityka w trakcie faszystowskich rządów. Gdy faszystowskie Włochy i nazistowskie Niemcy zbliżyły się politycznie w drugiej połowie lat 30., włoskie prawa i polityka stały się wyraźnie antysemickie z powodu nacisków ze strony nazistowskich Niemiec (mimo że antysemickie prawa nie były powszechnie egzekwowane we Włoszech), w tym uchwalenie włoskiej rasy prawa. Kiedy faszyści byli u władzy, prześladowali także niektóre mniejszości językowe we Włoszech. Ponadto prześladowano Greków w Dodekanezie i Północnym Epirze, które wówczas znajdowały się pod okupacją i wpływami włoskimi.

Główne przekonania

Nacjonalizm

Włoski faszyzm opiera się na włoskim nacjonalizmie i w szczególności dąży do dokończenia tego, co uważa za niekompletny projekt Risorgimento, poprzez włączenie Italia Irredenta (nieodkupionych Włoch) do państwa włoskiego. Założona w 1921 r. Narodowa Partia Faszystowska (PNF) zadeklarowała, że ​​partia ma pełnić funkcję „rewolucyjnej milicji oddanej na służbę narodu. Prowadzi politykę opartą na trzech zasadach: porządku, dyscyplinie, hierarchii”. Identyfikuje współczesne Włochy jako spadkobiercę Cesarstwa Rzymskiego i Włoch w okresie renesansu oraz promuje tożsamość kulturową Romanitas (Roman-ness). Włoski faszyzm historycznie dążył do wykucia silnego włoskiego imperium jako Trzeciego Rzymu, identyfikując starożytny Rzym jako Pierwszy Rzym, a Włochy z epoki renesansu jako Drugi Rzym. Włoski faszyzm naśladował starożytny Rzym, a Mussolini w szczególności naśladował starożytnych przywódców rzymskich, takich jak Juliusz Cezar jako model dojścia faszystów do władzy i August jako model budowania imperium. Faszyzm włoski bezpośrednio promował imperiali